In gesprek met MC Makita

Ook dit seizoen zijn er makers/gezelschappen verbonden aan ons Makershuis waaronder MC Makita. Op vrijdag 11 en zaterdag 12 september laten ze hun nieuwste werk zien. Om MC Makita beter te leren kennen zijn we in gesprek gegaan met Makita: 

Hoe is jullie makerscollectief tot stand gekomen?
Op de Toneelacademie Maastricht werkten wij voor het eerst samen. Dat leverde een bizarre performance op over een operazangeres, een politieagent en de paus, met héél véél nepbloed. Gelukkig vond het publiek het net zo grappig als wijzelf: het was een hit op school. We hadden op een of andere manier een theatrale stijl hadden gevonden die echt van ons was en we van niemand anders kenden. Sindsdien wisten we: hier moeten we iets mee doen.

Wat bindt jullie als makers?
We delen een liefde voor slapstick en theatrale horror en een fascinatie voor thema’s als geweld en moraliteit. We vinden het bovendien alle vier belangrijk dat iets grappig en vermakelijk is, maar tegelijkertijd gelaagd, invoelbaar en poëtisch. En wat ons misschien wel het meeste bindt: onze hands on knutselaanpak. We hebben onszelf niet voor niets vernoemd naar een boormachinemerk. We houden ervan om houtjetouwtjeconstructies in elkaar te zetten en theatrale trucs te knutselen. 

Hoe ziet een typisch werkproces eruit binnen Makita? (Werken jullie erg gezamenlijk of heeft ieder zijn eigen rol?)
Zoals gezegd knutselen we dus volop. Daarnaast werken we vaak solo of in duo’s aan scènes, die we vervolgens aan elkaar laten zien. Dat kan dus echt alles zijn: van een vaag idee over een nietmachine tot een uitgewerkte choreografie op balletmuziek. De scènes die we allemaal goed vinden behouden we. Vervolgens lijmen we dit bonte geheel in de laatste weken tot een samenhangende voorstelling. Voor Ashes to Ashes werd deze laatste fase van het proces geleid door de superfijne en gelauwerde regisseur Mart van Berckel.

Waar gaat de voorstelling over, en waar kwam het startidee vandaan?
Ashes to Ashes gaat over de vervreemdende realisatie dat al onze lichamen op een bepaald moment kapot gaan. Als jonge en gezonde mensen staan wij er nauwelijks bij stil dat de dood eraan komt. Sowieso vinden wij dat er eigenlijk zo weinig over lichamelijke kwetsbaarheid gesproken wordt, terwijl het onherroepelijk deel uitmaakt van elk mensenleven. Tijdens de voorstelling onderzoeken we wat het betekent dat je lichaam kapotgaat en hoe dat er op de theatervloer uit kan zien. Daarbij schuwen we het groteske en bizarre niet. Maar we gaan juist ook op zoek naar de schoonheid en de troost.

Waar staan jullie nu in het maakproces en wat is op dit moment de grootste uitdaging?
Het grootste deel van het repetitieproces zit er intussen op, maar we hebben nog een paar dagen in de theaterzaal waarin de voorstelling echt in elkaar gezet moet worden. Het skelet is af, nu moet er vlees aan de botten - om in de lichamelijke beeldtaal te blijven. De uitdaging daarbij is dat het echt een geheel moet worden, en niet zomaar een verzameling losse scènes. Maar dat lijkt eerlijk gezegd al aardig te lukken.

Is er een moment in het maakproces waar jullie zelf het meest trots op zijn?
De laatste repetitiedag deden we een doorloop met publiek waarin er heel veel op zijn plek viel. Het was zo’n typisch moment waarop je voelt: nu is de voorstelling er echt als een ding op zichzelf, helemaal los van onze fantasie. Omdat we allevier op de vloer staan kan het soms moeilijk zijn om in te schatten hoe iets overkomt op het publiek. Het was heel fijn om te merken dat onze ideeën echt bij de toeschouwers overkwamen.

Wat wil je dat het publiek voelt of meeneemt na afloop van de voorstelling?
We willen een voorstelling maken waarin het publiek van de ene verrassing in de andere tuimelt, zodat ze nooit precies begrijpen waar ze naar kijken maar tegelijkertijd wel volledig geboeid zijn. Maar het meest hopen we dat het publiek naar buiten gaat met het troostvolle gevoel dat er in al het geweld, al het sterven en al het bloederige van de mens, ook een schoonheid en levensdrang zitten die onverwoestbaar zijn

Wat betekent het voor jullie als net gestart makerscollectief dat jullie zijn aangesloten bij ons Makershuis?
Sinds we drie jaar geleden afstudeerden lopen we met de droom om gezamenlijk deze voorstelling te maken. Maar pas toen we hoorden dat Makershuis Ins Blau ons wilde ondersteunen kwam die droom binnen handbereik. Daarna kwamen er nog andere productiepartners en een prachtige speellijst door het hele land bij, maar Ins Blau gaf ons als eerste het vertrouwen. We kijken er dus ontzettend naar uit om MC Makita voor te stellen aan het Leidse publiek.